„არავის არაფერს ვუშავებ. ვცდილობ, პატიოსნად ვიცხოვრო, ადამიანებს დავეხმარო და ცუდი არაფერი გავაკეთო. რატომ უნდა მჭირდებოდეს ხსნა?“
შესაძლოა, შენც გიფიქრია ასე. ბოლოს და ბოლოს, თუ არსებობს ღმერთი, რომელიც კეთილი და სამართლიანია, განა არ უნდა აფასებდეს იმას, რომ კარგი ადამიანი ხარ?
ეს კითხვა სრულიად ლოგიკურია. მაგრამ მასში ერთი მნიშვნელოვანი დაშვება იმალება: თითქოს ღმერთთან ჩვენი ურთიერთობა იმაზეა დამოკიდებული, რამდენად კარგად ვიქცევით.
იესომ ერთხელ ამბავი მოყვა ორი ადამიანის შესახებ, რომლებიც ტაძარში სალოცავად მივიდნენ . ერთი რელიგიური ადამიანი იყო, რომელიც საკუთარი კარგი საქმეებით ამაყობდა. მეორე კი მებაჟე - ადამიანი, რომელსაც საზოგადოება ცოდვილად მიიჩნევდა. ის საკუთარი დამსახურებებით არ იკვეხნიდა. უბრალოდ, ღმერთს წყალობას სთხოვდა.
იესომ თქვა, რომ სახლში გამართლებული სწორედ მეორე ადამიანი დაბრუნდა.
რატომ?
პასუხი ქრისტიანობის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ჭეშმარიტებას გვიხსნის.
ვინ განსაზღვრავს, რამდენად კარგი ადამიანი ხარ?
როდესაც საკუთარ თავს კარგ ადამიანად მივიჩნევთ, ჩვეულებრივ, სხვებს ვადარებთ. შეიძლება ვფიქრობდეთ: „არ ვქურდობ, არ ვატყუებ ადამიანებს, არავის ვავნებ. სხვები გაცილებით ცუდად იქცევიან.“
და შესაძლოა, ეს ყველაფერი სიმართლეც იყოს.
ბიბლია არ უარყოფს, რომ ადამიანებს სიკეთის კეთება შეუძლიათ. ჩვენ შეგვიძლია გვიყვარდეს, დავეხმაროთ გაჭირვებულებს, ვიყოთ პატიოსნები და თავგანწირვაც გამოვიჩინოთ.
მაგრამ ღმერთის წინაშე ჩვენი მდგომარეობა მხოლოდ სხვა ადამიანებთან შედარებით არ განისაზღვრება.
-ში პავლე მოციქული ამბობს, რომ ყველამ შესცოდა და მოკლებულია ღვთის დიდებას.
ყურადღება მიაქციე სიტყვას „ყველამ“.
ეს მხოლოდ მკვლელებს, ქურდებს ან აშკარად ბოროტ ადამიანებს არ ეხება. პავლე საკუთარ თავსაც და ყველა დანარჩენ ადამიანსაც ამ რეალობის წინაშე აყენებს.
შეიძლება სხვებზე უკეთესი ადამიანი იყო, მაგრამ ეს ჯერ კიდევ არ ნიშნავს, რომ ღმერთის წინაშე მართალი ხარ.
პრობლემა მხოლოდ ცუდი საქციელი არ არის
ხშირად ცოდვა მხოლოდ წესების დარღვევა გვგონია. თითქოს ღმერთს აქვს აკრძალვების სია და ჩვენი მთავარი ამოცანაა, რაც შეიძლება ნაკლები მათგანი დავარღვიოთ.
მაგრამ ბიბლია ცოდვაზე გაცილებით ღრმად საუბრობს.
ცოდვა არა მხოლოდ ისაა, რასაც არასწორად ვაკეთებთ, არამედ ჩვენი გულის მდგომარეობაც - როდესაც ღმერთის ნაცვლად საკუთარ თავს ვაქცევთ ცხოვრების ცენტრად.
შესაძლოა, სხვებთან ურთიერთობაში კეთილი და პასუხისმგებლიანი იყო, მაგრამ ღმერთის გარეშე ცხოვრობდე, მის ნებას უგულებელყოფდე და საბოლოო ავტორიტეტად საკუთარ სურვილებს მიიჩნევდე.
გვიჩვენებს, რომ ცოდვის პრობლემა მხოლოდ გარეგნული ქცევა არ არის. ის ჩვენს სულიერ მდგომარეობას ეხება.
ამიტომ სახარება არ იწყება სიტყვებით: „ცოტათი უკეთ მოიქეცი და ყველაფერი გამოსწორდება.“
ჩვენ უფრო მეტი გვჭირდება, ვიდრე საკუთარი ქცევების გამოსწორება.
ჩვენ ღმერთთან შერიგება გვჭირდება.
თუ ჩემი სიკეთე საკმარისი არ არის, რა გააკეთა იესომ?
აქ მივდივართ ქრისტიანობის ცენტრამდე.
ბიბლია გვასწავლის, რომ ღმერთი ერთდროულად მოსიყვარულეც არის და სამართლიანიც. მისი სამართლიანობა ნიშნავს, რომ ღმერთი ცოდვას განიკითხავს, ხოლო მისი სიყვარული იმაში ვლინდება, რომ ქრისტეში ხსნას გვთავაზობს.
სწორედ ამიტომ არის იესოს ჯვარი ასეთი მნიშვნელოვანი.
გვიხსნის, რომ ღმერთი ცოდვილებს ქრისტეს მიერ აღსრულებული გამოსყიდვის საფუძველზე ამართლებს.
იესო არ მოსულა მხოლოდ იმისთვის, რომ უკეთესი ცხოვრების წესები ესწავლებინა. ის მოვიდა იმის გასაკეთებლად, რასაც ჩვენ საკუთარი ძალებით ვერ შევძლებდით.
იესო ქრისტე, ღვთის ძე, გახდა ადამიანი. მან უცოდველი ცხოვრებით სრულყოფილად დაემორჩილა მამას, შემდეგ კი ჯვარზე მოკვდა ჩვენი ცოდვებისთვის.
ქრისტემ საკუთარ თავზე აიღო ცოდვის სასჯელი, რათა მასზე მინდობილ ადამიანებს ღმერთთან შერიგება და მიტევება მიეღოთ.
მაგრამ ისტორია ჯვრით არ დასრულებულა.
მესამე დღეს იესო მკვდრეთით აღდგა.
აღდგომა გვიჩვენებს, რომ სიკვდილი საბოლოო სიტყვას ვერ ამბობს და ქრისტეს გამომხსნელი საქმე სრულყოფილია .
ეს არის სახარების არსი: ღმერთმა თავად გააკეთა ის, რისი გაკეთებაც ჩვენ არ შეგვეძლო.
ამიტომ ჩვენი მთავარი იმედი საკუთარი კარგი საქმეები კი არა, ქრისტეა.
როგორ მივიღო ის, რასაც ვერ დავიმსახურებ?
ამბობს, რომ ხსნა მადლით, რწმენის მეშვეობით გვეძლევა და არა საქმეების დამსახურებით.
მადლი ნიშნავს ღვთის დაუმსახურებელ კეთილგანწყობას.
შენ ვერ გამოიმუშავებ ხსნას საკმარისი ლოცვით, ეკლესიაში სიარულით, ქველმოქმედებით ან კარგი ქცევით.
ეს ყველაფერი შეიძლება მნიშვნელოვანი იყოს ქრისტიანული ცხოვრებისთვის, მაგრამ ვერ გახდება შენი გადარჩენისთვის გადახდილი ფასი.
ხსნა ღვთის საჩუქარია. ამისათვის ფასი იესომ გადაიხადა.
თუმცა მისი მიღება მხოლოდ იმის აღიარებას არ ნიშნავს, რომ იესო ისტორიულად არსებობდა.
ქრისტეს რწმენა გულისხმობს მისდამი ნდობას - აღიარებას, რომ საკუთარ თავს ვერ იხსნი და შენი იმედი მისი სიკვდილი და აღდგომაა.
ამ რწმენას სინანულიც ახლავს: საკუთარი ცოდვის აღიარება და ღმერთისკენ შემობრუნება.
ეს არ ნიშნავს, რომ ქრისტესთან მისვლამდე იდეალური უნდა გახდე. პირიქით, სწორედ იმიტომ მოდიხარ მასთან, რომ საკუთარი ძალებით ვერ გახდები ისეთი, როგორიც ღმერთს სურს.
გამოდის, კეთილ საქმეებს მნიშვნელობა არ აქვს?
სრულიადაც არა.
ამბობს, რომ ქრისტეში შექმნილნი კეთილი საქმეებისთვის ვართ მოწოდებულნი.
განსხვავება ძალიან მნიშვნელოვანია.
ჩვენ კეთილ საქმეებს არ ვაკეთებთ იმისთვის, რომ ღმერთმა გადაგვარჩინოს. კეთილი საქმეები ღვთის მადლით გადარჩენილი და განახლებული ცხოვრების ნაყოფია.
ქრისტეს რწმენა ცვლის იმას, როგორ ვექცევით ადამიანებს, როგორ ვიყენებთ დროს, როგორ ვებრძვით ცოდვას და როგორ ვიღებთ გადაწყვეტილებებს.
ქრისტიანული ცხოვრება სრულყოფილების წარმოდგენა არ არის. ეს არის სინანულის, რწმენის, ზრდისა და მორჩილების გზა.
მადლი ცოდვისადმი გულგრილს არ გვტოვებს. ის გვცვლის და ახალი ცხოვრებისთვის გვამზადებს.
მაშ, რატომ გჭირდება იესო?
შესაძლოა, მართლაც ბევრ კარგ საქმეს აკეთებ. შესაძლოა, ადამიანები პატივს გცემენ და სამართლიანადაც მიგიჩნევენ კარგ ადამიანად.
მაგრამ იესო იმიტომ არ გჭირდება, რომ სხვებზე უარესი ხარ.
ის იმიტომ გჭირდება, რომ, როგორც ყველას, შენც გჭირდება ცოდვის მიტევება, ღმერთთან შერიგება და ახალი სიცოცხლე.
ქრისტიანობის მთავარი კითხვა არ არის: „რამდენად კარგი ადამიანი ვარ სხვებთან შედარებით?“
უფრო მნიშვნელოვანი კითხვაა:
„რას ემყარება ჩემი იმედი ღმერთის წინაშე - იმას, რაც მე გავაკეთე, თუ იმას, რაც ქრისტემ გააკეთა ჩემთვის?“
თუ შენი იმედი საკუთარ სიკეთეზეა დამყარებული, სახარება მიგითითებს, რომ ეს იმედი ქრისტეზე დაამყარო.
მოინანიე და მიენდე მას. სწორედ აქ იწყება ნამდვილი ქრისტიანული ცხოვრება.
ძირითადი ბიბლიური ტექსტები
; ; ; ; .
დამატებითი რესურსები
https://www.thegospelcoalition.org/essay/the-gospel/
https://www.thegospelcoalition.org/essay/the-doctrine-of-justification/