სოციალური მედია — მე ვმართავ მას თუ ის მმართავს?

სოციალური მედია ჩვენი ყოველდღიურობის ნაწილია. იქ ვსაუბრობთ მეგობრებთან, ვნახულობთ ახალ ამბებს, ვერთობით, ვსწავლობთ, ვპოულობთ საინტერესო ადამიანებს და ზოგჯერ შთაგონებასაც ვიღებთ.

ამიტომ პრობლემა თვითონ Instagram, TikTok, YouTube ან სხვა პლატფორმა არ არის.

მთავარი კითხვა სხვაგანაა:

მე ვიყენებ სოციალურ მედიას, თუ სოციალური მედია იყენებს ჩემს ყურადღებას, ემოციებს და სურვილებს?

ხშირად ყველაფერი ძალიან უწყინრად იწყება. ტელეფონს ორი წუთით ვხსნით და უცებ ნახევარი საათი გადის. კიდევ ერთი ვიდეო, კიდევ ერთი Story, კიდევ ერთი პროფილი.

მაგრამ სოციალური მედიის გავლენა მხოლოდ დაკარგული დრო არ არის. მას შეუძლია ნელ-ნელა შეცვალოს ჩვენი შეხედულებები, თუ როგორ აღვიქვამთ საკუთარ თავს, სხვებს და საერთოდ ცხოვრებას.

სხვისი საუკეთესო კადრები და ჩემი ჩვეულებრივი ცხოვრება

სოციალურ მედიაში ადამიანების ცხოვრების სრულ სურათს თითქმის არასოდეს ვხედავთ.

ვხედავთ კარგ მოგზაურობას, წარმატებას, ახალ ტანსაცმელს, ბედნიერ ურთიერთობას, კარგ სხეულს, მხიარულ მეგობრებს, მიღწევებს.

მაგრამ იშვიათად ვხედავთ მარტოობას, წარუმატებლობას, კამათს, შიშს ან ჩვეულებრივ მოსაწყენ დღეებს.

და აქ ძალიან მარტივად ვვარდებით შედარების მახეში.

სხვისი ცხოვრების საუკეთესო მომენტებს ვადარებთ საკუთარ ყოველდღიურ ცხოვრებას და მერე გვიჩნდება განცდა:

„რატომ არ მაქვს მეც ასეთი ცხოვრება?“

ზოგჯერ საკუთარ თავს აღარ ვაფასებთ იმის მიხედვით, ვინ ვართ სინამდვილეში, არამედ იმის მიხედვით, როგორ გამოვიყურებით სხვებთან შედარებით.

მაგრამ ღმერთი ჩვენს ცხოვრებას სხვისი ცხოვრებით არ ზომავს.

შენი ღირებულება არ იზრდება მაშინ, როცა სხვებზე უკეთ გამოიყურები და არც მცირდება მაშინ, როცა ვინმეს შენზე მეტი follower, შესაძლებლობა ან წარმატება აქვს.

როცა სხვების რეაქცია ზედმეტად მნიშვნელოვანი ხდება

ყველას გვინდა, რომ საზოგადოებისთვის მისაღები ვიყოთ და ეს ბუნებრივი სურვილია.

პრობლემა იწყება მაშინ, როცა საკუთარი ღირებულების დასამტკიცებლად მუდმივად გვჭირდება სხვების რეაქცია.

ვინ ნახა ჩემი Story? რატომ არ დაალაიქა? რატომ არ მიპასუხა? რატომ აქვს მას უფრო მეტი ნახვა?

ერთი შეხედვით ეს პატარა რაღაცებია, მაგრამ თუ ფრთხილად არ ვიქნებით, ჩვენი განწყობა შეიძლება ნელ-ნელა დამოკიდებული გახდეს ეკრანზე გამოჩენილ ციფრებზე.

სწორედ აქ ჩნდება ერთი მნიშვნელოვანი კითხვა:

ვინ მეუბნება, რამდენად ღირებული ვარ?

თუ პასუხი მუდმივად ადამიანების რეაქციაზეა დამოკიდებული, მშვიდობა ძალიან ადვილად დაგვეკარგება.

ქრისტიანისთვის იდენტობის საფუძველი სხვა რამეა - ის, რასაც ღმერთი ამბობს ჩვენზე, უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ის, რასაც ალგორითმი ან სხვების რეაქცია გვიჩვენებს.

რით კვებავ შენს გონებას?

სოციალურ მედიაზე საუბრისას ხშირად მხოლოდ დროს ვითვლით.

„დღეს რამდენი საათი ვიყავი ტელეფონში?“

ეს მნიშვნელოვანი კითხვაა, მაგრამ კიდევ უფრო მნიშვნელოვანი კითხვა არსებობს:

რას ვუყურებ ამ საათების განმავლობაში?

ადამიანი მხოლოდ ინფორმაციას არ იღებს. ის, რასაც მუდმივად ვუყურებთ, გავლენას ახდენს ჩვენს სურვილებზე და ემოციებზე.

რასაც ხშირად ვუყურებთ, შეიძლება დროთა განმავლობაში ჩვენთვის სასურველი, ნორმალური და მნიშვნელოვანი გახდეს.

თუ მთელი დღე ვუყურებთ კონტენტს, რომელიც მხოლოდ გარეგნობაზე, ფულზე, პოპულარობაზე, სექსუალურობაზე, სტატუსზე ან სხვების შთაბეჭდილებაზეა აგებული, რთულია ვიფიქროთ, რომ ეს საერთოდ არ იმოქმედებს ჩვენზე.

ბიბლია გვასწავლის:

ეს არ ნიშნავს, რომ ქრისტიანი მხოლოდ რელიგიურ ვიდეოებს უნდა უყურებდეს.

ეს ნიშნავს, რომ ყურადღებით უნდა დავაკვირდეთ:

ის, რასაც ყოველდღიურად ვუშვებ ჩემს გონებაში, რას ქმნის ჩემში?

უფრო მადლიერი ვხდები თუ უფრო უკმაყოფილო? უფრო მშვიდი თუ უფრო შფოთიანი? უფრო თავისუფალი თუ უფრო დამოკიდებული? ღმერთთან მაახლოვებს თუ ნელ-ნელა მაშორებს მას?

შენი ყურადღება ძვირფასია

სოციალური მედიის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ბრძოლა ყურადღებისთვის მიმდინარეობს.

პლატფორმებს სურთ, რაც შეიძლება დიდხანს დარჩე მათთან.

ამიტომ მუდმივად არის კიდევ ერთი ვიდეო, კიდევ ერთი შეტყობინება, კიდევ ერთი რეკომენდაცია.

ხოლო როდესაც ტვინი ეჩვევა მუდმივ სტიმულაციას, მშვიდად ყოფნა რთულდება.

შეიძლება ხუთწუთიანი ლოცვაც კი გრძელი მოგეჩვენოს.

ბიბლიის ერთი თავის წაკითხვა - რთული.

შესაძლოა მეგობართან საუბრისას კი ხელი ავტომატურად ტელეფონისკენ მიდიოდეს.

ეს ყოველთვის არ ნიშნავს, რომ ცუდი ქრისტიანი ხარ.

მაგრამ შეიძლება ნიშნავდეს, რომ შენი ყურადღება რაღაცამ ძალიან ძლიერად მიიზიდა და სულიერი ცხოვრებისთვის ყურადღება აუცილებელია.

ღმერთთან ურთიერთობა ხშირად სიჩუმეს, მოსმენას, ფიქრს და დროს მოითხოვს.

თუ ჩვენს ცხოვრებაში აღარ არსებობს წამი, როდესაც ეკრანს არ ვუყურებთ, შეიძლება საკუთარ ფიქრებსაც კი ვეღარ მოვუსმინოთ.

როგორ გავიგო, უკვე ხომ არ მართავს ის ჩემს ცხოვრებას?

შეგიძლია საკუთარ თავს რამდენიმე მარტივი კითხვა დაუსვა:

- ტელეფონს ავტომატურად ვიღებ ხელში, როგორც კი რამდენიმე თავისუფალი წამი მაქვს? - მიჭირს სოციალური მედიის გარეშე რამდენიმე საათის გატარება? - სხვისი ცხოვრების ნახვის შემდეგ საკუთარი ცხოვრება ნაკლებად მომწონს? - ჩემი განწყობა ხშირად დამოკიდებულია Like-ებზე, View-ებზე ან შეტყობინებებზე? - ლოცვის ან ბიბლიის კითხვისას მუდმივად ტელეფონის შემოწმების სურვილი მაქვს? - არის კონტენტი, რომლის ნახვის შემდეგაც ვიცი, რომ ჩემში არაჯანსაღ სურვილებს აძლიერებს, მაგრამ მაინც ვუბრუნდები?

თუ რამდენიმე კითხვაზე პასუხი „კი“ არის, ეს იმის მიზეზი არ არის, რომ თავი დაიდანაშაულო.

ეს უბრალოდ სიგნალია:

ალბათ დროა რაღაც შევცვალო.

თავისუფლება გაქრობას არ ნიშნავს

ზოგჯერ საუკეთესო გადაწყვეტილება შეიძლება სოციალური მედიის დროებით წაშლა იყოს.

მაგრამ ყოველთვის არა.

ზოგჯერ საჭიროა უბრალოდ ჩვენი ჩვევების შეცვლა.

შეგიძლია მაგალითად:

- დილით გაღვიძებისთანავე ტელეფონი არ გახსნა. - ლოცვისა და ბიბლიის კითხვის დროს ტელეფონი სხვა ოთახში დატოვო. - გამორთო არასაჭირო შეტყობინებები. - Unfollow გაუკეთო იმ გვერდებს, რომლებიც შენში მუდმივად შურს, ვნებას, შფოთვას ან უკმაყოფილებას აძლიერებს. - დრო გამოყო რეალური ურთიერთობებისთვის - საუბრისთვის, შეხვედრისთვის, ეკლესიისთვის, ოჯახისთვის.

პერიოდულად საკუთარ თავს ჰკითხო:

ეს მეხმარება თუ მმართავს?

მიზანი ის არ არის, რომ ტექნოლოგიის შეგვეშინდეს.

მიზანია, თავისუფლები ვიყოთ.

პავლე მოციქული წერს:

ეს ძალიან ძლიერი პრინციპია სოციალური მედიისთვისაც.

შეიძლება რაღაც თავისთავად ცუდი არ იყოს, მაგრამ მაინც იმდენად დიდ ადგილს იკავებდეს ჩვენს ცხოვრებაში, რომ ნელ-ნელა ჩვენი ბატონი გახდეს.

ბოლოს ერთი კითხვა

სოციალური მედია შეიძლება კარგი ინსტრუმენტი იყოს.

მაგრამ ინსტრუმენტი უნდა გვემსახურებოდეს ჩვენ და არა ჩვენ ვემსახურებოდეთ მას.

ამიტომ მთავარი კითხვა შეიძლება საერთოდ არ იყოს:

„რამდენი საათი ვატარებ სოციალურ მედიაში?“

არამედ:

„რას იწვევს სოციალური მედია ჩემში?“

თუ ის შენში მუდმივად აძლიერებს შედარებას, უკმაყოფილებას, შფოთვას, სხვისი მოწონების საჭიროებას, ან ღმერთისგან ყურადღების გადატანას, მაშინ ცვლილება შეიძლება საჭირო იყოს.

არა იმიტომ, რომ ღმერთს შენი ტელეფონი არ მოსწონს.

არამედ იმიტომ, რომ მას შენი გული და თავისუფლება აინტერესებს.

ქრისტიანული თავისუფლება არ ნიშნავს სოციალური მედიის არ გამოყენებას, არამედ იმას, რომ არაფერს ვაძლევთ ჩვენზე ბატონობის უფლებას.

დაფიქრდი

გულწრფელად უპასუხე კითხვას:

სოციალურ მედიას მე ვმართავ, თუ ის მმართავს?

დამატებით წასაკითხი მუხლები