ვინ ვარ? - იდენტობა ქრისტეში

ვინ ვარ სინამდვილეში?

„ვინ ვარ მე?“ - თითქოს მარტივი კითხვაა, მაგრამ პასუხი ყოველთვის მარტივი არ არის.

ხშირად საკუთარ თავს იმის მიხედვით ვაფასებთ, თუ როგორ გამოვიყურებით, რას მივაღწიეთ, რამდენ ადამიანს მოვწონვართ, ან რას ფიქრობენ სხვები ჩვენზე.

შეიძლება ჩვენი იდენტობა დავუკავშიროთ გარეგნობას, მეგობრებს, სოციალურ ქსელებში მიღებულ გამოხმაურებას, წარმატებას სკოლაში ან უნივერსიტეტში, სპორტს, სამსახურს, ურთიერთობას, ნიჭს ან წარსულში დაშვებულ შეცდომებს.

თანამედროვე სამყაროში ეს კიდევ უფრო რთულია.

სოციალური მედია საშუალებას გვაძლევს, რომ მუდმივად ვხედავდეთ სხვების ცხოვრებას - უფრო სწორად, იმ ნაწილს, რომლის ჩვენებაც მათ სურთ და როცა საკუთარ ყოველდღიურობას სხვის საუკეთესო მომენტებს ვადარებთ, ადვილია ვიფიქროთ:

„მე საკმარისი არ ვარ.“

„სხვები ჩემზე უკეთესები არიან.“

„თუ წარმატებული არ ვიქნები, ღირებულიც არ ვიქნები.“

მაგრამ ქრისტიანობა ადამიანის ღირებულებას სრულიად სხვა საძირკველზე აფუძნებს.

შენ იყავი ღირებული იქამდე, სანამ რამეს მიაღწევდი

ბიბლიის პირველივე თავებში ადამიანი წარმოდგენილია როგორც ღვთის ხატად შექმნილი არსება.

ეს ნიშნავს, რომ შენი ღირებულება არ იწყება იქიდან, თუ რას მიაღწიე. ის იწყება იმით, ვის მიერ ხარ შექმნილი.

შენი ღირებულება არ იზრდება მაშინ, როცა სხვები გაქებენ და არ ქრება მაშინ, როცა მარცხდები.

შეიძლება გამოცდაზე ცუდი ქულა მიიღო.

შეიძლება ურთიერთობა დასრულდეს.

შეიძლება ვიღაცამ უარი გითხრას.

შეიძლება საკუთარ გარეგნობაში ან შესაძლებლობებში რაღაც არ მოგწონდეს.

მაგრამ არცერთი ეს მიზეზი არ განსაზღვრავს შენს საბოლოო ღირებულებას.

შენი ღირსება შენს მიღწევებზე ადრე არსებობდა.

ღვთის ხატება და ქრისტეში ყოფნა

ყველა ადამიანი ღვთის ხატად არის შექმნილი და ამიტომ ყველა ადამიანს აქვს ღირსება.

მაგრამ ახალი აღთქმა კიდევ უფრო კონკრეტულ რამეს ამბობს მათ შესახებ, ვინც ქრისტეს ენდობა.

ქრისტეში ადამიანი „ახალი ქმნილებაა“.

ქრისტიანული იდენტობა არ არის უბრალოდ საკუთარი თავის დარწმუნება:

„მე კარგი ადამიანი ვარ.“

მისი საფუძველი უფრო ღრმაა:

„მე მჭირდება ქრისტე და ჩემი ახალი ცხოვრება მასშია.“

ქრისტიანის მთავარი იდენტობა არც მისი წარმატებაა და არც მისი მარცხი.

ის პირველ რიგში ქრისტეს კუთვნილებაა.

შენს ვინაობას არ განსაზღვრავს შენი წარსული

ზოგჯერ ადამიანს საკუთარ თავს წარსულის მიხედვით აფასებს.

„მე ის ვარ, რაც გავაკეთე.“

„მე ჩავიჭერი.“

„მე ღმერთს შევცოდე.“

„მე ისევ იგივე შეცდომა დავუშვი.“

ქრისტიანობა პასუხისმგებლობის უარყოფას არ გვასწავლის.

შეცდომას უნდა დავარქვათ შეცდომა. ცოდვას - ცოდვა. მონანიება რეალურია და ცვლილებაც აუცილებელია.

მაგრამ სახარება გვეუბნება, რომ მარცხი აღარ არის ქრისტეში მყოფი ადამიანის საბოლოო ხვედრი და იდენტობა.

ქრისტეში გვაქვს გამოსყიდვა და მიტევება.

შენი წარსული შეიძლება შენი ისტორიის ნაწილია, მაგრამ არ ხარ ვალდებული,რომ შენი მომავალი მის მიერ განსაზღვრო.

შენი იდენტობა არ არის შენი წარმატება

არსებობს მეორე უკიდურესობაც, შეიძლება კარგად სწავლობდე, შეიძლება ბევრი მეგობარი გყავდეს. შეიძლება ეკლესიურ მსახურებაში აქტიური იყო, ნიჭიერი, წარმატებული ან პოპულარული.

მაგრამ თუ მთელი შენი თვითშეფასება ამ ყველაფერზე დგას, მაშინ ერთი წარუმატებლობაც საკმარისი გახდება იმისთვის, რომ ყველაფერი დაინგრეს.

თუ ჩემი ღირებულება დგას იმაზე, რომ „მე საუკეთესო ვარ“, რა მოხდება, როცა ჩემზე უკეთესი გამოჩნდება?

თუ ჩემი იდენტობაა „ყველას მოვწონვარ“, რა მოხდება, როცა ვიღაცას აღარ მოვეწონები?

თუ საკუთარი თავს მხოლოდ წარმატებით განვსაზღვრავ, ვინ ვიქნები იმ დღეს, როცა წარუმატებელი ვიქნები?

მიღწევებზე აშენებული იდენტობა მყიფეა.

ქრისტეში იდენტობა კი ნიშნავს, რომ საკუთარი ღირებულების ყოველდღე თავიდან დამტკიცება აღარ გჭირდება.

ღმერთის შვილი და არა უბრალოდ რელიგიური ადამიანი

ახალი აღთქმა ქრისტიანის იდენტობას ერთ-ერთი ყველაზე ახლო ურთიერთობით აღწერს.

ქრისტეს მიმდევარი მხოლოდ წესების შემსრულებელი არ არის.

ღმერთი მამაა, ქრისტიანი კი მისი ოჯახის წევრი.

ეს არ ნიშნავს, რომ ყველაფერი ყოველთვის მარტივი იქნება.

არ ნიშნავს, რომ საკუთარ თავში ეჭვი აღარ შეგეპარება.

არ ნიშნავს, რომ ყოველთვის ძლიერი იქნები.

მაგრამ ნიშნავს, რომ რთულ მომენტშიც შეგიძლია საკუთარ თავს შეახსენო:

„მე არ მიწევს ჩემი ღირებულების ყოველდღე თავიდან დამტკიცება.“

მაშინ ჩემი უნიკალურობა სად მიდის?

თუ ჩვენი იდენტობა ქრისტეშია, ნიშნავს ეს იმას, რომ ყველანი ერთნაირები უნდა გავხდეთ?

არა.

ღმერთს არ შეუქმნიხარ იმისთვის, რომ სხვა ადამიანის ასლი გახდე.

ქრისტეში ზრდა შენი პიროვნების გაქრობას არ ნიშნავს.

შეიძლება მშვიდი იყო ან ძალიან კომუნიკაბელური.

შეიძლება ხელოვნება გიყვარდეს ან ტექნოლოგია.

შეიძლება ლიდერობა გსიამოვნებდეს ან ჩუმად, კულისებიდან მსახურება.

შეიძლება მუსიკა, სპორტი, მეცნიერება ან ადამიანებთან ურთიერთობა იყოს შენი ძლიერი მხარე.

ახალი აღთქმა ეკლესიას სხეულს ადარებს, რომელსაც ბევრი განსხვავებული ნაწილი აქვს.

ერთობა ერთფეროვნებას არ ნიშნავს.

შენი განსხვავებულობა შეიძლება სწორედ შენი ნიჭი იყოს, რითაც ღმერთმა სხვების მსახურებისთვის მოგამზადა.

სამი კითხვა საკუთარ თავთან

ზოგჯერ იმის გასაგებად, თუ რაზე დგას ჩვენი იდენტობა, საკუთარ თავს რამდენიმე პირდაპირი კითხვა უნდა დავუსვა:

რას ვაძლევ უფლებას, განსაზღვროს ჩემი ღირებულება?

სხვის აზრს? გარეგნობას? ურთიერთობას? შეფასებებს? სოციალურ მედიას? წარმატებას?

ეს ყველაფერი შეიძლება ხვალ შეიცვალოს?

თუ პასუხია „კი“, მაშინ ის ძალიან სუსტი საძირკველია იმისთვის, რომ მთელი შენი იდენტობა მასზე ააშენო.

და ბოლოს:

რას ამბობს ღმერთი ჩემზე?

დაიწყე ბიბლიის კითხვა არა მხოლოდ ინფორმაციის მისაღებად, არამედ იმის გასაგებად, ვინ არის ღმერთი და ვინ ვართ ჩვენ მასთან ურთიერთობაში.

პრაქტიკული ნაბიჯი ამ კვირისთვის

აიღე ტელეფონის Notes ან ჩვეულებრივი ფურცელი.

დაწერე ორი წინადადება.

რას მეუბნება შიში:

„თუ ამას ვერ გავაკეთებ, არაფრად ვვარგივარ.“

შემდეგ დაწერე:

რას მახსენებს სახარება:

„ჩემი ღირებულება ჩემს შედეგზე არ დგას. მე ღმერთის ხატად შექმნილი ადამიანი ვარ და ქრისტეში ჩემი ცხოვრება ახალ საფუძველზე დგას.“

შემდეგ აირჩიე ერთი ბიბლიური მუხლი, რომელიც ამ სიმართლეს შეგახსენებს.

ეს უბრალოდ პოზიტიური აზროვნება არ არის. ეს არის მცდელობა, ჩვენი აზროვნება იმ ჭეშმარიტებას დავუკავშიროთ, რომლისაც გვწამს.

დასაფიქრებლად

რა არის ის ერთი რამ, რომლის დაკარგვის შემთხვევაშიც გეშინია, რომ აღარ გეცოდინება ვინ ხარ?

შეიძლება სწორედ ამ სფეროში გჭირდება იმის აღმოჩენა, რომ შენი იდენტობა უფრო ღრმა და მყარ საძირკველზე შეიძლება იდგეს.

ბიბლიური მუხლები